Religie zwalczyły wiarę w omeny w bardzo dużym stopniu. Mimo tego Rzymianie zachowali wiele z nich. Ich świat pełen był niewyjaśnionych zjawisk, oraz wiary w to e bogowie kontaktują się z ludźmi za pomocą znaków czy symboli, przekazując ważne informacje. Wierzenia i różnego rodzaje przesądy były bardzo naturalnym elementem życia oraz nieodłącznym ogniwem wiary.  

Obyczaje te przechwycili od Etrusków, którzy rozwinęli sztukę odczytywania omenów, nadając im formę nauki. Uważali, że znaki zsyłał im tajemniczy bóg Tages. Znaki te ukazywały im się we wnętrznościach zwierząt ofiarnych, ofiarnych szczególnie w wątrobie. Patrzyli także w niebo, a wszystkie zjawiska meteorologiczne były gruntownie badane. Rzymianie przejęli te obyczaje i długo je kultywowali.
 

Wiara w to że przedmioty i żywe istoty mają niezwykłe właściwości duchowe była powszechna we wszystkich pierwotnych społeczeństwach. Kamienie, zwierzęta, rzeki rzeczy były źródłem duchów i bóstw.

Dzieci rzymskie straszono, że jeśli będą niegrzeczne, to przyjdzie do nich Lamia, demon który żywi się ludzką krwią i porywa dzieci. Podobno ciemną nocą a świat powracają dusze zmarłych pod postacią lemurów. W nocy pojawiały się także demony, wampiry i wiele innych nieprzyjemnych zjaw, znanych nam po dziś dzień.  

Aby ustrzec się przed upiorami rzymianie nosili ze sobą amulety, które miały ich chronić. Już wtedy znano przesąd przekraczania progu domu lewą nogą czy przebiegnięcie czarnego kota.
 

Rzymianie wierzyli, że da się pozbyć złych myśli, zwilżając palec w winie i pocierając nim za uchem. Złym omenem było połknięcie się na progu podczas wychodzenia z domu. Nigdy nie wolno było mówić o ogniu podczas przyjęcia, a jeśli ktoś to zrobił, należało wylać na stół nieco wody, aby odczarować urok.
 

Rzymianie posiadali Księgi Sybilijskie, które służyły im do konsultacji w czasach nieszczęść różnego rodzaju. Zawierały one przepowiednie sybilli, legendarnych greckich wieszczek. było ich 10- Libijska, Chaldejska, Delficka, Erytrejska, Kimeryjska, Samijska, Kumańska, Hellesponcka, Frygijska i Tyburyńska.

Wróżyły one przyszłość w stanie ekstazy, a ich wróżby dotyczyły głównie nadchodzących nieszczęść. Z ksiąg chciano odczytać, które z bóstw zostało rozgniewane i jak można je przebłagać.
 

Rzymianie uważali katastrofy za manifestację gniewu bogów. Niezwykłe zjawiska przyrodnicze zwiastowały nieszczęście. Polityka państwowa religia ściśle ze sobą współgrały. Żadna poważna decyzja na poziomie imperium nie była podejmowana bez opinii augora czy innego rodzaju wróżbity.

Nawet wprowadzenie nowych praw i decyzji władz były zależne od omenów.

Wiele wierzeń było związanych z błyskawicami. Jeśli np. uderzała nagle, można było się spodziewać choroby w najbliższym otoczeniu.